Luculus
Yetmiş yıllık bir markanın, kaybettiği kuşağı geri kazanması.
Soru
Luculus 1954'ten beri Slovakya'da dondurma satıyor. Dört kuşak boyunca kazanılmış bir damak alışkanlığı, ülkenin yaz hafızasında sağlam bir yer.
Sorun tam da buradaydı. Yaşlı kuşak markayı çocukluğundan tanıyor ve sadakatle gidiyordu. Genç kuşak ise Luculus'u büyükannesinin gittiği yer olarak konumlandırmış, kendi seçim listesinde tutmuyordu. Aynı genç kuşak, bir dondurma markasının görsel kimliğine ve fotoğraflanabilirliğine değer veriyordu. Luculus'un dili bu kuşağın diline değmiyordu.
Soru şuydu: yetmiş yıllık bir marka, mirasını kaybetmeden nasıl yenilenir.
Karar
Yeniden konumlandırmamak. Yalnızca sunumu güncellemek.
Köklü markaların yenilenmesinde en pahalı hata, denge noktasını kaçırmaktır. Az yenilersen geçmişte kalırsın, çok yenilersen kökünden kopmuş olursun. İkisi de markanın kitlesiyle kurduğu bağı törpüler.
Bu yüzden logo sıfırdan çizilmedi, mevcut formundan rafine edildi. Eski kuşak için tanınırlık korundu, yeni kuşak için çağdaş bir karşılık kuruldu. Aynı mantık renkte, mağaza atmosferinde ve dijital dilde tekrarlandı. Markanın 1954'ten gelen arşivi atılmadı, bugünün estetiğiyle yeniden kadraja alındı.
Marka eski değil, köklü hissettirilmeliydi. İkisi farklı şeylerdir.
Sonuç
Luculus bugün aynı dondurmayı sunuyor, ama tek kuşağa değil iki kuşağa birlikte hizmet ediyor. Eski kuşak markayı kendi anılarında buluyor, genç kuşak onu kendi haftasonu rutininde sahipleniyor. Marka çalışmanın başladığı 2021'de iki şubeydi. Bugün dört.
